“สัญญานะ ว่าจะอยู่ด้วยกันเวลาที่ฉันไม่มีใคร” ฉันบอกเธอในวันนั้นวันครบรอบสองปีของเรา

“ฉันให้เธอได้ทุกอย่างเลย...ยกเว้นเงินนะ เพราะฉันไม่มี” เธอตอบฉันพร้อมกับหัวเราะ

ฉันยิ้มและคิดในใจว่า ไม่เป็นไรหรอก เพราะฉันไม่ได้ต้องการเงินเลย แค่มีเธออยู่ข้างๆ ฉันก็มีความสุขที่สุดแล้ว

                จนวันหนึ่งเมื่อฉันได้รู้ว่า เวลาของฉันเหลือน้อยลงเต็มทีแล้ว ฉันเสียใจมาก ที่ฉันจะไม่ได้อยู่ข้างๆเธออีกแล้ว ฉันอยากบอกเธอเหลือเกิน แต่ฉันก็กลัวเกินกว่าที่จะบอกไป กลัวเธอจะเสียใจที่ได้รับรู้เรื่องนี้ ตอนนี้ฉันคิดพียงแต่ว่าจะทำยังไงให้ฉันได้ใช้เวลาที่เหลืออยู่อย่างมีความสุขที่สุด แล้วความสุขที่ฉันพบก็คือการได้อยู่กับเธอ

                “นี่ๆ วันเสาร์นี้ ไปเที่ยวกันได้ไหม” ฉันถามพร้อมกับส่งยิ้มให้เธอ

                เธอส่ายหน้า นั่นคือคำตอบของเธอ

                “ทำไมล่ะ ทำไม ไม่ว่างเหรอ” ฉันถามด้วยความสงสัย

                “ฉันต้องทำงานน่ะ” เธอตอบฉันว่าอย่างนั้น

                แต่ฉันไม่ยอมหรอก ก็ฉันอยากให้เธอไปกับฉันนี่นา “ไปเถอะนะ ฉันอยากให้เธอไปด้วยนะ”

                เธอเริ่มโมโห ฉันรู้ดี เพราะเธอไม่ชอบพูดหลายครั้ง และไม่ชอบคนเซ้าซี้ แต่เธอก็ยังให้เหตุผลเดิมกับฉัน ว่าเธอไม่ว่าง ต้องทำงาน

และด้วยความดื้อของฉันจึงขอเธอไปด้วย “ให้ฉันไปทำงานด้วยคนนะ”

“เธอนี่ พูดไม่รู้เรื่องเหรอ บอกว่าต้องไปทำงาน ฉันไม่ว่าง” เธอตะโกนใส่หน้าฉันเมื่อหมดความอดทน

“ขอโทษนะ” แล้วฉันก็เดินจากมา พร้อมกับน้ำตาที่ไหลมาอย่างไม่รู้ตัว

 เหตุการณ์แบบนี้ เกิดขึ้นบ่อยๆ เมื่อก่อนนี้ฉันไม่ได้ใส่ใจนัก แต่ตอนนี้ เมื่อเวลามันใกล้เข้ามาทุกที ฉันกลับรู้สึกว่าเธอยิ่งอยู่ห่างไกลออกไปเรื่อยๆ

ความเจ็บปวดที่หน้าอกรุนแรงขึ้นทุกที เหมือนคอยย้ำเตือนว่า ฉันเหลือเวลาอีกไม่นานแล้ว

“เย็นนี้ว่างหรือเปล่า ไปดูหนังกันไหม” ฉันยื่นหน้าไปถามเธอ เมื่อเห็นเธอกำลังก้มหน้าอ่านอะไรบางอย่าง จนเธอสะดุ้ง

“นี่เธอ มาแอบดูอะไรน่ะ” เธอพูดแบบโกรธๆ แล้วทำหน้าอายเล็กน้อย

ฉันแปลกใจกับท่าทางแบบที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน แต่ช่างเถอะ ที่ฉันอยากรู้ตอนนี้คือ คำตอบจากปากเธอว่า เธอจะไปกับฉันได้รึเปล่า

“เมื่อกี้เธอถามว่าอะไรนะ” เธอถามพร้อมกับจ้องหน้าฉัน

                เธอไม่เคยจ้องหน้าฉันอย่างนี้มานานแล้วนะ ฉันเขินจนหน้าแดง เธอรู้ตัวจึงหันหน้าไปทางอื่น แต่ฉันเห็นว่าเธอก็หน้าแดงไม่แพ้กัน

                ฉันจึงหัวเราะออกมา แล้วถามเธอว่า “เธอจะไปดูหนังกับฉันได้ไหม เย็นนี้”

                เธอทำหน้าลังเล แล้วส่ายหน้าเป็นคำตอบ

                ยิ้มกว้างของฉันกลับกลายเป็นน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม ฉันวิ่งไปร้องไห้ไป ฉันพยายามเดินให้ไกลออกไปจากเธอมากที่สุด ฉันร้องไห้จนรู้สึกเหนื่อยหอบ ฉันอาจจะอยู่ต่อไปไม่ไหวแล้วก็ได้

                “เธอเป็นอะไรไป” เสียงเธอถามฉันด้วยความเป็นห่วง ฉันแปลกใจที่ไม่ทันเห็นเธอ และไม่รู้ว่าเธอยืนอยู่ข้างหลังฉันตั้งแต่เมื่อไหร่

                ฉันฝืนยิ้มทั้งที่ ยังจุกแน่นที่อก “ฉันไม่เป็นไรหรอก เสียใจที่เธอไม่ยอมไปกับฉัน”

                “ฉันเก็บเงินอยู่ ช่วงนี้ฉันไม่มีเงินน่ะ ต้องซื้อของด้วย” เธอตอบฉัน พร้อมกับลูบหัวฉันเบาๆ

                มันคงไม่เป็นไรหากเราจะได้อยู่ด้วยกันไปอีกนาน ถ้าฉันไม่ต้องเป็นแบบนี้ก็คงดี ทำไม ทำไมกันนะ ฉันยังอยากอยู่ มีอีกหลายอย่างที่ฉันอยากทำ ทำไมต้องเป็นฉันด้วย

                วันนี้วันเกิดฉันนี่ ฉันลืมไปแล้วนะเนี่ยะ ถ้าเธอไม่โทรมาหาฉันแต่เช้า เสียงเธอสดใสเชียว ฉันอยากเจอหน้าเธอเร็วๆจัง ในที่สุดก็ยอมพาฉันไปเที่ยวสักที

                “เจอกันเที่ยงตรงที่เดิมนะ” เธอบอกฉันแล้ววางหูไป

                ฉันตื่นเต้นที่จะได้ไปเที่ยวกับเธอ ฉันเตรียมตัวเรียบร้อย พร้อมที่จะออกไปหาเธอ แต่แล้ว วูบบ สติฉันดับไป

                ฉันตื่นขึ้นมา ที่ไหนกัน จริงสิ ฉันสลบไป คงเป็นโรงพยาบาล พ่อกับแม่นั่งอยู่ตรงนั้น น้ำตาเหรอ พวกเขาร้องไห้ ฉัน ฉันรู้สึกเหนื่อยจนแทบจะทนไม่ไหว ฉันต้องไปแล้วเหรอ ฉันยังไม่ได้เจอเธอเลย อยากเจอเธอเหลือเกิน จะรอ จะรอเธอนะ ฉันรักเธอ ได้โปรด รีบมาหาฉันที ...

                เสียงประตูถูกผลักออกอย่างแรง ร่างของใครคนหนึ่งมุ่งตรงไปที่เตียง

“ทำไมไม่เคยบอกฉัน เธอจะทิ้งฉันไปอย่างนี้ไม่ได้นะ วันนี้ วันเกิดเธอนะ” น้ำตาหยดลงบนร่างที่ไร้ซึ่งลมหายใจของใครบางคน

                “ฉันทำงานเก็บเงิน ฉันซื้อแหวนให้เธอไง เธออยากได้ไม่ใช่เหรอ ลุกขึ้นมาสิ” แหวนถูกสวมให้กับร่างที่นอนอยู่นั้น

                “ฉันจะทำเพื่ออะไร ฉันไม่เคยมีเวลาเธอเลย ฉันขอโทษ” ร่างเล็กๆนั้นถูกเขย่า แต่คงไม่มีใครทำให้ร่างนั้นฟื้นขึ้นมาได้

                “ฟื้นขึ้นมาสิ ฉันจะอยู่กับเธอ พาเธอไปเที่ยว ไปที่ที่เธออยากไป ฟื้นขึ้นมาสิ” ชายหนุ่มกอดร่างหญิงสาวไว้แน่นราวกับของล้ำค่า

                “มาเอาชีวิตฉันไปแทนสิ” เขาตะโกนออกมา

                ชายหนุ่มร้องไห้จนตัวสั่น เขารู้สึกเสียใจ สับสน เสียดายเวลา ทุกครั้งที่หญิงสาวอยากอยู่กับเขา เขากลับคิดแต่จะหาของขวัญให้เธอในวันเกิด เวลาที่เธอต้องการเขา เขากลับไม่เคยใส่ใจเธอเลย เขาคิดว่าเธอต้องอยู่กับเขาไปอีกนาน จนลืมคิดไปว่าเวลาของคนเรามันสั้นนัก เขาเองไม่ใช่เหรอ ที่บอกว่าให้เธอได้ทุกอย่าง แต่กลับไม่เคยทำอะไรให้เธอเลย

เขามันโง่ ที่เพิ่งมารู้สึกตัวในวันที่สายไป เขาจุมพิตริมฝีปากบางของหญิงสาวอย่างนุ่มนวล แล้วบอกรักเธอ แม้รู้ดีว่าเธอไม่อาจรับรู้มันอีกแล้ว

ทำไมกันนะ สิ่งสำคัญที่สุดเพียงสิ่งเดียวกลับไม่เคยรักษาไว้ได้

เวลาซื้อไม่ได้ ย้อนกลับไปไม่ได้ ใช้มันให้คุ้มค่าที่สุดก่อนที่จะไม่มีเวลาให้ใช้อีกต่อไป